Eurovision 2007: Αυτό που δεν μας έδειξε η ΕΡΤ.

Δυστυχώς, μέσα στον καταιγιδισμό των διαφημίσεων η ΕΡΤ απέκρυψε μια μοναδική, ευχάριστη και εντυπωσιακή παρουσία στο φετινό διαγωνισμό της Eurovision.

Η ΕΡΤ λοιπόν - που λες και προσπαθεί να συμπληρώσει επ' ευκαιρίας του διαγωνισμού, την βλακεία που απουσιάζει (επί το πλείστον) από τα προγράμματα της κατά την διάρκεια του έτους - δεν παρουσίασε την εμφάνιση των εκπληκτικών (και πολύ συμπαθητικών) Apocalyptica. Έτσι, η αγαπημένη μας ΕΡΤ μας απογοήτευσε για μια ακόμη φορά.

Αφού δεν τους είδατε λοιπόν από την ΕΡΤ, απολαύστε τους από το "Κάτι τρέχει..." Δείξε μου περισσότερα γιατί είμαι περίεργος...

Αφιερωμένο στο τσίρκο της Eurovision.

Με μεγάλη μου απογοήτευση πληροφορήθηκα σήμερα ότι δεν βρέθηκε κανένα punk-rock-thrash-death-metal συγκρότημα για να κερδίζει το πανηγυράκι της Eurovision για να σπάσω και πάλι πλάκα με τα μούτρα των παρευρισκομένων και των ελληναράδων θεατών. Πάντως ας μην τα θέλω όλα δικά μου. Πέρυσι το ευχαριστήθηκα. Πολύ πλάκα η υπόθεση!!

Αναπολώντας αυτήν την χρονιά, αφιερώνω το παραπάνω βιντεάκι σε όσους στήθηκαν χθες βράδυ μπροστά στη τηλεόραση τους για να δουν τα σούργελα της Εουρο-Βίζιον (προσέξτε το Βίζίον μην σας κτυπήσει).

Το γκρουπάκι λέγεται Lordi, αλλά οι αμόρφωτοι και οι αγράμματοι το ονομάζουν "Τα τέρατα" (σας λέει κάτι;). Το τραγούδι λέγεται "Blood Red Sandman". Ο "μπαμπούλας" θα μπορούσαμε να το πούμε στα Ελληνικά κι εύχομαι να τους πάρει όλους αυτούς που οργανώνουν το "Τσίρκο της Eurovision", για να ησυχάσουμε!!! Δείξε μου περισσότερα γιατί είμαι περίεργος...

Ο Άρτος ημών ο επιούσιος

Ένα φιλμ για την τροφή μας.

Της Τάνιας Γεωργιοπούλου

Μια αποκαλυπτική ματιά στον τρόπο παραγωγής της τροφής μας. Το αυστριακό ντοκιμαντέρ που προβλήθηκε σε avant premiere στις 14 Μαρτίου στον κινηματογράφο Ideal, στην Αθήνα, καταγράφει με τον πιο ωμό τρόπο πόσο λίγο σεβόμαστε και υπολογίζουμε την τροφή μας.

Όμορφες, καλοζωισμένες αγελάδες βόσκουν κάτω από τις ζεστές ακτίνες του ήλιου σε ένα καταπράσινο λιβάδι. Αυτή η ειδυλλιακή εικόνα όσον αφορά την παραγωγή τροφής (όλοι το ξέρουμε πλέον) υπάρχει μόνο στο μυαλό μας και στις διαφημίσεις και απέχει πολύ από την πραγματικότητα. Μόνο που δεν μπορούμε ούτε καν να φανταστούμε πόσο μακριά.

«Ο Aρτος ημών ο επιούσιος» του Νικολάους Γκεϊάλτερ είναι ένα ντοκιμαντέρ από την Αυστρία που δείχνει αυτό ακριβώς, τη διαδικασία παραγωγής της τροφής μας, απόλυτα βιομηχανοποιημένη, προγραμματισμένη και ελεγχόμενη από hi-tech ανθρώπινες εφευρέσεις, αντικειμενικά χωρίς κραυγές. Άλλωστε, όπως θα καταλάβει όποιος παρακολουθήσει την ταινία, η σιωπή είναι περισσότερο τρομακτική. Το φιλμ κέρδισε το ειδικό βραβείο της Επιτροπής στο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ του Άμστερνταμ και θα βγει στις αίθουσες στην Ελλάδα τις επόμενες ημέρες.

Ξεκινά με την εικόνα του χώρου αποθήκευσης ενός σφαγείου όπου χιλιάδες ζώα κρέμονται από τα τσιγγέλια, ενώ ένας υπάλληλος ντυμένος σαν αστροναύτης καθαρίζει το πάτωμα με νερό. Περπατάει και καθαρίζει και περπατάει και συνεχίζει να περπατάει... Θα πρέπει να διανύει χιλιόμετρα κάθε μέρα ανάμεσα σε εκατομμύρια κρεμασμένα νεκρά ζώα. Το ίδιο τεράστιο είναι και το θερμοκήπιο στο επόμενο πλάνο, ατέλειωτες οι αγελάδες που στοιβάζονται σε ελάχιστο χώρο, άπειρα τα γουρούνια που μεταφέρονται μέσα στο τεράστιο φορτηγό. Η παραγωγή τροφίμων σήμερα βασίζεται στην ελαχιστοποίηση του κόστους. Και το κόστος μειώνεται όσο μεγαλώνουν τα μεγέθη και η παραγωγή βιομηχανοποιείται. Μηχανές μαζεύουν τη σοδειά, ρομπότ ψεκάζουν τα φυτά και άλλα μηχανήματα καθαρίζουν τα ψάρια. Σύντομα, αποδοτικά, σχεδόν «μαγικά» γίνονται όλες οι δουλειές στη σύγχρονη πλήρως αυτοματοποιημένη διαδικασία παραγωγής τροφίμων. Όλα θα ήταν τέλεια, αν δεν επρόκειτο για ζωντανούς οργανισμούς. Όμως τα μικρά κοτοπουλάκια που ξεδιαλέγονται με εξαιρετική ταχύτητα και μαεστρία και τα «άχρηστα» εξ αυτών καταλήγουν στον κάλαθο με τα σκουπίδια, ενώ τα υπόλοιπα εκσφενδονίζονται στους χώρους όπου θα ζήσουν τη σύντομη ζωή τους, είναι ζωντανά. Και τα μικρά γουρούνια που μπαίνουν στη μηχανή του προκρούστη για να μαρκαριστούν είναι ζωντανά. Και οι αγελάδες που περιμένουν υπομονετικά να αρμεχτούν και τα βόδια που συνειδητοποιούν ότι πρόκειται να πεθάνουν. Αλλά και τα φυτά που ψεκάζονται από ψηλά και τα άλλα που μέσα στα θερμοκήπια «φυτρώνουν» μέσα σε σακούλες γεμάτες λίπασμα και ξεριζώνονται από το τεχνητό χώμα τους μόλις βγάλουν τον καρπό τους, και αυτά είναι ζωντανά. Και κυρίως, αποτελούν στοιχεία του οικοσυστήματος αυτού του πλανήτη. Δεν υπάρχουν μόνο για δική μας «χρήση». Δεν είναι απλώς μηχανές παραγωγής τροφής, είναι οργανισμοί - κομμάτια ενός θαυμαστού κόσμου στον οποίο και εμείς ανήκουμε.

Ο σκηνοθέτης διάλεξε τους φυσικούς ήχους ως μουσική υπόκρουση έτσι ώστε ο θεατής να χάνεται μέσα στο εργαστηριακό hi-tech περιβάλλον χωρίς τίποτα να του αποσπά την προσοχή, να αλλοιώνει την αίσθηση του στεγνού βιομηχανοποιημένου κόσμου. «Ο στόχος ήταν να προβάλουμε τις πραγματικές συνθήκες και να αφήσουμε αρκετό χώρο για σκέψη σε συνδυασμό με μακρινά πλάνα. Οι θεατές μπορούν έτσι να διαμορφώσουν τη δική τους άποψη.»

Και ο άνθρωπος, ένα τμήμα της εργαστηριακής παραγωγής.

Οι σκηνές της σφαγής των ζώων ίσως τελικά να μην είναι το περισσότερο σοκαριστικό στοιχείο της ταινίας όπως θα περίμενε κανείς. Πιο απόκοσμο και ανατριχιαστικό είναι το ύφος και η συμπεριφορά των ανθρώπων που χειρίζονται τα ζώα σαν να αγγίζουν ένα οποιοδήποτε αντικείμενο. Η ατμόσφαιρα της αποξένωσης, της εργαστηριακής παραγωγής όπου ο άνθρωπος στην πραγματικότητα δεν έχει θέση αναδεικνύεται στην ταινία. Αυτός άλλωστε ήταν και ο στόχος του σκηνοθέτη. «Ήθελα να συγκεντρώσω και να παρουσιάσω στο κοινό εικόνες από τη διαδικασία της παραγωγής τροφίμων, παρουσιάζοντας αυτόν τον κόσμο όσο το δυνατόν περισσότερο αντικειμενικά. Αυτό που το κάνει συναρπαστικό είναι οι μηχανές και η αίσθηση ότι όλα είναι εφικτά, οι επινοήσεις και η οργανωτικότητα του ανθρώπινου πνεύματος τόσο κοντά με τον τρόμο και την αναισθησία. Φυτά και ζώα μεταχειρίζονται σαν οποιαδήποτε άλλα προϊόντα, το μόνο που έχει σημασία είναι η εύρυθμη λειτουργία του συστήματος», λέει ο Nikolaus Geyhalter. To κυριότερο ή μάλλον το μόνο θέμα είναι τα ζώα αυτά να μεγαλώσουν όσο φθηνότερα γίνεται και να φτάσουν στο σφαγείο όσο το δυνατόν «άθικτα» και τα επίπεδα των ορμονών στρες να είναι κάτω από τα νόμιμα όρια. «Κανένας δεν δίνει σημασία αν τα ζώα αυτά είναι ευτυχισμένα ή όχι. Και αν αυτό το θεωρήσετε σκάνδαλο, θα πρέπει να προχωρήσετε ένα βήμα περισσότερο. Μεγαλύτερο σκάνδαλο είναι το πώς ζούμε. Γιατί αυτή η οικονομική «άσπλαχνη» αποδοτικότητα βρίσκεται σε άμεση συνάρτηση με τον τρόπο ζωής μας», εξηγεί. Με αυτήν την αγορά που όλοι εμείς αποτελούμε, που απαιτεί φθηνά, κομψά άφθονα, τρόφιμα προκειμένου να χορτάσουμε περισσότερο τον καταναλωτισμό παρά την πείνα και τη δίψα μας. Η ποιότητα μετράει πολύ λίγο ή και καθόλου σε αυτή τη διαδικασία. Δεν αποτελεί στόχο της βιομηχανίας, δεν είναι άλλωστε απαίτηση της «αγοράς».

Και αν αγοράζουμε βιολογικά; Ή τρώμε λιγότερο κρέας; Δεν είναι μια αντίδραση, μία αντίσταση σε αυτήν την κατάσταση; «Δεν είναι κακό. Την ίδια στιγμή όμως είναι κάτι σαν «συγγνώμη» γιατί όλοι απολαμβάνουμε τα φρούτα της αυτοματοποίησης και της βιομηχανοποίησης κάθε μέρα, μια πράξη που επηρεάζει πολύ περισσότερους τομείς από το φαγητό», απαντάει ο σκηνοθέτης της ταινίας.

Ο τίτλος της ταινίας έχει άραγε και κάποιες θρησκευτικές προεκτάσεις; «Ο τίτλος παραπέμπει στην ιστορία του πολιτισμού μας και εξαιτίας του θρησκευτικού συσχετισμού που μπορεί κάποιος να κάνει, οι επιπτώσεις του πώς συμπεριφερόμαστε στις φυσικές πηγές αυτού του πλανήτη ή στα πλάσματα συγκατοίκους μας φαντάζουν ακόμα πιο τρομακτικές», λέει ο Nikolaus Geyhalter. «Γιατί βέβαια κάποιος κινεί αυτές τις μηχανές, κάποιος ελέγχει την παραγωγή, κάποιος σκάβει για να θαφτούν τα απομεινάρια της τροφής μας, τα χέρια και τα πόδια των ζώων που δεν χρειαζόμαστε», συμπληρώνει.

Το «Ο Άρτος ημών ο επιούσιος» (Unser täglich Brot) τελικά δεν παρουσιάζει μόνο πώς παράγουμε την τροφή μας, αλλά κυρίως καταγράφει με τον πιο ωμό τρόπο πόσο λίγο τη σεβόμαστε και την υπολογίζουμε... Και ας μη μπορούμε να ζήσουμε χωρίς αυτήν.

Πηγή: "ΟΙΚΟ" - Εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ Δείξε μου περισσότερα γιατί είμαι περίεργος...

Φεστιβάλ Αλληλεγγύης στους Ζαπατίστας.

Δείξε μου περισσότερα γιατί είμαι περίεργος...

Υδρογονοκινούμενο αεροπλάνο.

Το χαρακτηριστικό του είναι ότι ως καύσιμο θα χρησιμοποιεί ενεργειακές κυψέλες.

Ένα νέο επαναστατικό αεροσκάφος ετοιμάζεται να δοκιμάσει σύντομα στην Ισπανία η εταιρεία Μπόινγκ. Το νέο μικρό αεροπλάνο εκ πρώτης όψεως δείχνει ταπεινό, αλλά αυτό που το καθιστά διαφορετικό είναι το καύσιμο που χρησιμοποιεί: ενεργειακές κυψέλες. Η Μπόινγκ άρχισε να αναπτύσσει το αεροπλάνο το 2003 με στόχο να αντικαταστήσει τα ορυκτά καύσιμα με ένα νέο καύσιμο που να είναι οικονομικότερο και φιλικότερο προς το περιβάλλον. Η τεχνολογία των ενεργειακών κυψελών πιθανώς να είναι η εναλλακτική λύση.

Ισχυρές πιέσεις

Πρόσφατα οι κατασκευαστές αεροσκαφών άρχισαν να δέχονται και αυτοί ισχυρές πιέσεις, όπως και οι αυτοκινητοβιομηχανίες, εξαιτίας των αερίων του θερμοκηπίου που εκλύουν τα αεροσκάφη κατά την πτήση τους. Οι ενεργειακές κυψέλες παράγουν ηλεκτρική ενέργεια μέσω μιας ηλεκτροχημικής αντίδρασης κατά την οποία ενώνονται οξυγόνο από τον αέρα και ένα καύσιμο, συνήθως υδρογόνο.

Νερό ως απόβλητο

Το μοναδικό απόβλητο αυτής της διαδικασίας είναι νερό και όχι τα καυσαέρια που παράγονται κατά την καύση ορυκτών καυσίμων από παραδοσιακούς κινητήρες εσωτερικής καύσης. Επιπλέον, οι ηλεκτροκινητήρες που χρησιμοποιούνται είναι πολύ λιγότερο θορυβώδεις από τους κινητήρες εσωτερικής καύσης.

Τα πρόσφατα χρόνια έχουν αναπτυχθεί αρκετοί διαφορετικοί τύποι ενεργειακών κυψελών ανάλογα με τη χρήση για την οποία προορίζονται, από την παραγωγή ενέργειας μέχρι την κίνηση αυτοκινήτων. Στην περίπτωση των ενεργειακών κυψελών, το υδρογόνο που χρησιμοποιούν για καύσιμο μπορεί να εξαχθεί εύκολα από ορυκτά καύσιμα όπως το φυσικό αέριο ή το πετρέλαιο. Αυτή η διαδικασία μπορεί να γίνει είτε επάνω στο όχημα ή το σκάφος μέσω ενός επεξεργαστή που είναι συνδεδεμένος με τις ενεργειακές κυψέλες, είτε σε ένα διυλιστήριο ή χημικό εργοστάσιο και στη συνέχεια να αποθηκευτεί το υδρογόνο.

Από περιβαλλοντική άποψη το καλύτερο θα ήταν να παραχθεί υδρογόνο από ανανεώσιμες πηγές, όπως η αιολική ή η ηλιακή ενέργεια, προκειμένου να έχουμε μια εντελώς «πράσινη» πηγή ενέργειας χωρίς καθόλου εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου.

Το Dimona Glider χρησιμοποιεί μια ενεργειακή κυψέλη που ονομάζεται Μεμβράνη Ανταλλαγής Πρωτονίων (Proton Exchange Membrane) και η οποία είναι συνδεδεμένη με μια μπαταρία λιθίου.

Οι ενεργειακές κυψέλες PEM λειτουργούν σε σχετικά χαμηλή θερμοκρασία, άρα φτάνουν γρήγορα στην επιθυμητή θερμοκρασία λειτουργίας.

Οικονομικότερες

Επιπλέον καταλαμβάνουν μικρό χώρο, ανταποκρίνονται τάχιστα στα αιτήματα για παροχή ισχύος και είναι δύο φορές οικονομικότερες από τους κινητήρες εσωτερικής καύσης.

Στόχος των πρώτων δοκιμαστικών πτήσεων είναι να αποδειχθεί ότι οι ενεργειακές κυψέλες μπορούν να παράσχουν ικανοποιητική ισχύ ώστε ένα μικρό αεροπλάνο να μπορεί να πετάξει με ταχύτητα 100 χλμ/ώρα. Πάντως, το αεροσκάφος θα χρησιμοποιήσει τις μπαταρίες λιθίου για επιπλέον ενέργεια κατά την απογείωση και την προσγείωση.

Στόχος τα καθαρά αεροπλάνα

Τελικός στόχος της Μπόινγκ είναι η κατασκευή ενεργειακών κυψελών ικανών να κινήσουν μεγάλα εμπορικά και επιβατηγά αεροσκάφη. Εφόσον η εξέλιξη των ενεργειακών κυψελών προχωρήσει ικανοποιητικά θα μπορούσε να περιμένει κανείς ότι σε δέκα με είκοσι χρόνια θα πετάμε με αεροπλάνα που θα χρησιμοποιούν τη νέα τεχνολογία και δεν θα ρυπαίνουν σχεδόν καθόλου.

Πηγή: Εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ Δείξε μου περισσότερα γιατί είμαι περίεργος...

Τα λόγια και τα χρόνια τα χαμένα!

Ένας μικρός φόρος τιμής στους ανθρώπους που βασανίστηκαν ή σκοτώθηκαν από μια συμμορία διεφθαρμένων καθαρμάτων κατά την περίοδο 1967 - 1974.

ΑΘΑΝΑΤΟΙ!

Δείξε μου περισσότερα γιατί είμαι περίεργος...

Παπαγελάς ή ...

Συνέντευξη του Στυλιανού Παττακού σε αμερικάνο δημοσιογράφο. Ακούστε την για να μάθετε ότι, ο στρατιωτικός νόμος επιβλήθηκε τότε, για... ψυχολογικούς λόγους. Λέει και άλλα ωραία ανέκδοτα. Ναι, από black humour είναι άπιαστος! Και το "αγγλικό"... τι όμορφα το κελαηδάει!! Τι λέει το άτομο;;;

Η συνέντευξη είναι από την εκπομπή "Φάκελλοι" του απεσταλμένου των Ηνωμένων Πολιτειών Alex Papachelas, η οποία μεταδόθηκε από το MEGA στις 3 Απριλίου. Τώρα τι να πω για την εκπομπή; Ας τα πει άλλος καλύτερα.

Διαβάστε εδώ.

Αααα! Μη το ξεχάσω. Φεύγοντας, αν αισθάνεστε αηδιασμένοι και έχετε τάση για εμετό περάστε από εδώ και αφήστε ότι έχετε ευχαρίστηση. Αν δεν σας βγαίνει τίποτα, ρίξτε ένα φτύσιμο. Το ίδιο κάνει. Αν τυχόν έχουν κλειστά το μαγαζί, ξαναπεράστε αργότερα. Δείξε μου περισσότερα γιατί είμαι περίεργος...

Θέλεις όπλο ή μαχαιράκι; Τράβα για την Λαϊκή του Κεντάκι.

Νεοναζί, πολιτοφύλακες, ψώνια και τρελαμένοι, όλοι στο μεγάλο παζάρι όπλων.

Του ΘΑΝΑΣΗ ΤΣΙΤΣΑ

Φορώντας πορτοκαλί ωτοασπίδες από αφρώδες πλαστικό -προκειμένου να απορροφούν τους κρότους από τους ακατάπαυστους πυροβολισμούς αυτόματων όπλων- ένας άνδρας με γκρίζα μαλλιά, με έντονα τατουάζ SS στα μπράτσα του, σέρνει ένα κόκκινο καρότσι γεμάτο από αυτόματα όπλα, μάσκες αερίου, στρατιωτικά μαχαίρια, πολεμικά ενθύμια και οδηγούς για την κατασκευή βομβών.

Ο άνδρας, κάποια στιγμή, βγάζει το συνηθισμένο μπουφάν του, ώστε να αποκαλυφθεί ένα πολυφορεμένο μαύρο καλοκαιρινό μπλουζάκι, στολισμένο με ένα Totenkopf, το σύμβολο της Κεφαλής του Θανάτου των Waffen SS. Επειτα, «παρκάρει» το καρότσι και ενώνεται με ένα πλήθος αγοραστών που έχουν περικυκλώσει τον ατζέντη μιας εταιρείας όπλων που παρουσιάζει ένα δημοφιλές εξάκανο όπλο Valkyrior 556 Rotary Gun.

Το «παζάρι» στο Κεντάκι.

Ο ατζέντης ενημερώνει με κάθε λεπτομέρεια το πλήθος για τις δυνατότητες του όπλου. Ο άνδρας, κάποια στιγμή, ρωτάει: «Ποια είναι η ταχύτητα των ριπών;». «Ανάλογα με το πόσο γρήγορα μπορείς να το χειριστείς», του απαντά ο ατζέντης, για να συμπληρώσει: «Μόλις στείλαμε ένα φορτίο από αυτά τα "μωρά" στην ασφάλεια των εργολάβων στο Ιράκ για την προστασία των κονβόι. Οταν πάω να κοιμηθώ απόψε, θα ονειρεύομαι κεφάλια που θα ανοίγουν σαν καρπούζια. Πρέπει να στείλουμε μερικά στα σύνορα και να αρχίσουμε να θερίζουμε τους Μεξικάνους».

Το όλο σκηνικό εξελίσσεται στη νότια περιοχή σκοποβολής του Knob Creek Gun Range στο δυτικό Κεντάκι. Δέκα χιλιάδες επισκέπτες, άνδρες, γυναίκες και παιδιά, κάθονται στοιχισμένοι σαν πιτσιρίκια στην Ντίσνεϊλαντ για να νοικιάσουν και να πυροβολήσουν με ένα από τα πιο διάσημα όπλα: Μ-16, Ούζι, Καλάσνικοφ. Σε έναν πρώην χώρο δοκιμών του Πολεμικού Ναυτικού κοντά στο Fort Knox, οι λόφοι ζωντανεύουν από τον ήχο των πυροβολισμών, καθώς διεξάγεται το εξαμηνιαίο φεστιβάλ Knob Creek Machine Gun Shoot. Το φεστιβάλ Knob Creek έχει χαρακτηριστεί ως το «μεγαλύτερο εθνικό σόου στρατιωτικών όπλων και σκοποβολής με πυροβόλα». Λαμβάνει χώρα κάθε Απρίλιο και Οκτώβριο και αποτελεί μια εντυπωσιακή επίδειξη πυροβολισμών, εφάμιλλη μιας άσχημης ημέρας στο Μογκαντίσου της Σομαλίας. Με 40 δολάρια μπορείς να νοικιάσεις και να δοκιμάσεις αντιαρματικά όπλα, χειροβομβίδες, αυτόματα μέχρι και αντιαεροπορικά.

Ενας χειριστής με φλογοβόλο όπλο φοράει στους πελάτες ειδική αντιπυρική στολή και τους επιτρέπει να «ρίξουν» με 195 δολάρια σε κάποιες άδειες αυτοσχέδιες δεξαμενές. Η συγκλονιστική ισχύς των εκρήξεων ενεργοποιεί εκατοντάδες συναγερμούς αυτοκινήτων που βρίσκονται κοντά στο χώρο των δοκιμών. Οι κραυγές και τα βουητά των συναγερμών σχεδόν καταπνίγονται από το βρυχηθμό του δράκου του φλογοβόλου και, μετά, σβήνουν, από τον ήχο δεκάδων αυτόματων πυροβόλων που αδειάζουν τα πυρομαχικά τους πάνω στις πλαγιές των λόφων.

Στρατολόγηση ακροδεξιών.

Η «σκοποβολή» στο Knob Creek του Κεντάκι ξεκίνησε το 1979 σαν ένα τοπικό γεγονός από τον οπλουργό Ουίνφρεντ Σάμνερ, αλλά σήμερα έχει μετεξελιχθεί σ' ένα διεθνές γεγονός. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '90, άρχισε να αποτελεί ένα κομβικό σημείο συγκέντρωσης και στρατολόγησης ακροδεξιών παραστρατιωτικών ομάδων. Τον Απρίλιο του 1998, μια διαμάχη μεταξύ των αρχηγών της Αμερικανικής Διοίκησης (Theater Command) και των Συμμαχιών των Βορειοανατολικών Πολιτειών (Southeastern States Alliances) -κατά τη διάρκεια ενός συνεδρίου μιας οργάνωσης- κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ Knob Creek, προκάλεσε ένα διαρκές σχίσμα, το οποίο αποδυνάμωσε το κίνημα.

Μοντέλα για νεοναζί.

Οι διοργανωτές του Knob Creek επιμένουν όμως εδώ και χρόνια ότι η πλειονότητα των ανθρώπων που πάνε στα φεστιβάλ πυροβόλων δεν είναι ούτε λευκοί ρατσιστές ή μέλη παραστρατιωτικών οργανώσεων. Ενώ, αυτό μπορεί να έχει δόση αλήθειας για το λόγο ότι η οπλοκατοχή είναι μια εδραιωμένη πεποίθηση για την αμερικανική κοινωνία, μια έρευνα -στις εκδηλώσεις του περασμένου Απρίλη- για τα τατουάζ, τα σήματα, τα σύμβολα στα μπλουζάκια και το εμπόρευμα παρείχε αδιάσειστα στοιχεία για τη σημαντική παρουσία ακραίων στοιχείων. Ενα περίπτερο, στο φεστιβάλ τον Απρίλη του 2006, μετατράπηκε σε ένα πάγκο επίδειξης όπλων C-22, αλλά δεν προσέφερε τίποτα άλλο, παρά μόνο μια τρέλα μίσους: εκατοντάδες νεοναζί με ροκ μπλουζάκια γεμάτα ρατσιστικά συνθήματα, κούπες με τη φιγούρα του Αδόλφου Χίτλερ, του Ρούντολφ Ες και της Ευα Μπράουν και σημαίες της νεολαίας του Χίτλερ.

Νυκτερινές βολές...

«Δεν θεωρώ ότι είμαστε μια συγκέντρωση εξτρεμιστών ή πολιτοφυλάκων, αλλά δεν κανονίζουμε εμείς ό,τι πωλείται», είχε δηλώσει σε σχετικό ρεπορτάζ της εφημερίδας «Village Voice», ο επικεφαλής του φεστιβάλ, Κένι Σαμνερ, ο οποίος λειτουργεί με τους νόμους της αγοράς... «Εάν κάποιος θέλει να πουλήσει βλακείες ρατσιστικές υπέρ των λευκών ή των νεοναζί, εγώ δεν έχω πρόβλημα. Εάν αυτό προσβάλλει κάποιον, δεν χρειάζεται να πάει στον πάγκο του πωλητή αυτού. Είναι σαν τα στριπτιζάδικα. Δεν με ενδιαφέρουν καθόλου και μπορούν να βρίσκονται όπου θέλουν. Εχω τη δυνατότητα ή να σταματήσω και να μπω ή να προσπεράσω. Αυτή είναι η Αμερική και πράγματι έχουμε το δικαίωμα της επιλογής. Γι' αυτό το λόγο δεν περιορίζω κανέναν από τους πωλητές στις εκθέσεις τους».

Το αποκορύφωμα κάθε φεστιβάλ όπλων στο Knob Creek είναι το Σαββατόβραδο με τη δημοφιλή νυκτερινή βολή. Στη βόρεια περιοχή, πυροβολητές, οπλισμένοι με βαριά όπλα, τα γεμίζουν με τροχιοδεικτικά βλήματα από φώσφορο και στοχεύουν, αφού φορέσουν γυαλιά νυκτερινής όρασης, βαρέλια γεμάτα βενζίνη, τα οποία είναι ζωσμένα με ράβδους δυναμίτη. Οι πύρινες εκρήξεις φωτίζουν τον σκοτεινό ουρανό και τα χαμογελαστά πρόσωπα των χιλιάδων θεατών.

(Πηγή: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 19/04/2007)

Δείξε μου περισσότερα γιατί είμαι περίεργος...

Στην χώρα των πιστολέρο, το πιστολίδι συνεχίζεται!

Η ιστορία της οπλοχρησίας στις ΗΠΑ, έχει μακρά παράδοση αλλά δεν φαίνεται να έχει τέλος. Η πρόσφατη σφαγή στο Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο της Βιρτζίνια, το υπενθυμίζει με δραματικό τρόπο. Σας παραπέμπω στην προηγούμενη μου δημοσίευση "Η παράδοση των πιστολέρο συνεχίζεται".

Δείτε μερικές απόψεις. Σαφώς η αμερικάνικη άποψη διαφέρει:

«Τι ήταν αυτό που έκανε το δράστη να τραβήξει τη σκανδάλη, δεν το ξέρουμε. Η βασικότερη αιτία όμως είναι συνήθως τα ψυχολογικά προβλήματα του αυτουργού σε συνδυασμό με την ευκολία πρόσβασης σε όπλα».
Γκέτεμποργκς-Πόστεν (Σουηδία)

«Η επίθεση στις ΗΠΑ θα ταράξει την Αμερική, ίσως προκαλέσει και κάποιες πιο σθεναρές αντιδράσεις από ό,τι στο παρελθόν, δεν θα αλλάξει όμως την κουλτούρα μιας χώρας που έχει την αντίληψη της αυτοάμυνας γραμμένη στο DNA της και που θεωρεί αδιαπραγμάτευτο το δικαίωμα στην οπλοκατοχή».
Κοριέρε ντελα Σέρα (Ιταλία)

«Ένα ακόμη περιστατικό, με έναν ανισόρροπο ή εγκληματία που δεν είχε κανένα πρόβλημα να πάρει όπλο και να πλήξει αθώους ανθρώπους... Αυτό που απαιτείται άμεσα είναι αυστηρότεροι έλεγχοι για τα όπλα που προκαλούν σφαγές και απίστευτη απώλεια ανθρώπινων ζωών».
Νιου Γιορκ Τάιμς (ΗΠΑ)

«Οι φόνοι στη Βιρτζίνια, το χειρότερο μακελειό στην ιστορία μας, θα μπορούσε να έχει μετριαστεί αν έστω και ένα μέλος του πανεπιστημίου είχε τη δυνατότητα να ανταποδώσει τα πυρά. Είμαι κάτοχος όπλου εδώ και δεκαετίες. Σπανίως χρειάστηκε "να δείξω" το όπλο μου σε ανθρώπους με κακές προθέσεις και δεν πρέπει να προκαλεί έκπληξη ότι χάλασα τα σχέδιά τους να με κλέψουν ή να μου κάνουν κακό. Οι φόνοι στη Βιρτζίνια επιβεβαιώνουν ότι θα πρέπει να δοθεί η δυνατότητα στους απλούς πολίτες να φέρουν κρυμμένο όπλο».

Αλάν Καρούμπα, freemarketnews.com

(Πηγή: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 18/04/2007)

Επίσης:

200 εκατ. όπλα σε χέρια πολιτών

Στις ΗΠΑ υπολογίζεται ότι βρίσκονται στην κατοχή των πολιτών 200 εκατομμύρια πυροβόλα όπλα, από τα οποία 65 εκατομμύρια περίστροφα ή πιστόλια. Σε δημοσκόπηση του Ινστιτούτου Γκάλοπ, 4 στους 10 Αμερικανούς είπαν ότι έχουν όπλο στο σπίτι τους και σχεδόν ένας στους τρεις ότι κατέχει όπλο προσωπικά. Κάθε χρόνο χάνονται 30.000 άνθρωποι από όπλα ενώ υπό την απειλή τους σημειώνονται πάνω από 300.000 επιθέσεις. Το ετήσιο κόστος αυτής της «μπίζνας» υπολογίζεται σε εκατό δισεκατομμύρια δολάρια. Στη Βιρτζίνια ειδικά επιτρέπεται ακόμα και σε ανηλίκους, από την ηλικία των 12 ετών, να αγοράζουν πυροβόλα όπλα χωρίς τη συναίνεση των γονέων τους!

(Πηγή: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 18/04/2007)

Αυτή είναι η άλλη Αμερική. Η αόρατη. Αυτή που ούτε οι ίδιοι οι Αμερικάνοι θέλουν να δουν. Έτσι θέλουν να καταντήσουν κι εμάς κι ολόκληρη την υφήλιο. Τρελλαμένα ψυχωτικά όντα, που θα κατασπαράσουν το ένα το άλλο. Έτσι για να επιβληθεί το χάος και να βάλουν "αυτοί" έπειτα, την τάξη που επιθυμούν. "Ordo ab chaos" (σας λέει τίποτα αυτό το motto;).

Δείξε μου περισσότερα γιατί είμαι περίεργος...

The Waterboys - Everybody Takes A Tumble

Οι Waterboys του Mike Scott κυκλοφόρησαν φέτος (2007) το 10ο στούντιο άλμπουμ τους "Book of light". Στο παραπάνω βιντεάκι είναι η ζωντανή εκτέλεση του "Everybody Takes A Tumble " από πρόσφατη συναυλία τους (τον περασμένο Μάρτιο) στην Ολλανδία. Είναι κατά την ταπεινή γνώμη μου το καλύτερο κομμάτι από το προαναφερόμενο άλμπουμ. Το δημοσιεύω, έτσι, για να πάρετε μια γεύση της τελευταίας τους δουλειάς και συγχωρέστε τον κάμεραμαν για το ελαφρύ τρέμουλο στην εικόνα. Προφανώς ήταν από την συγκίνηση. Δείξε μου περισσότερα γιατί είμαι περίεργος...

Η εκδίκηση του αρνιού.

Το αρνί στο παραπάνω βίντεο δεν φαίνεται να τρώει κουτόχορτο. Αποφασίζει να περάσει σε δράση και να εκδικηθεί. Το μήνυμα μου για την αυριανή μέρα είναι σαφές. Δεν χρειάζεται να πω τίποτα παραπάνω. Τα λέει όλα το αρνί.

Αρνί προς κτηνοτρόφο:
- Περίμενε λίγο να σου ευχηθώ καλή ανάστασταη. Στάσου! Μη φεύγεις! Κάτσε να σου δείξω πως θα με ψήσεις. Μα που πας; Βγες απ' τ' αυτοκίνητο να τσουγκρίσουμε τ' αυγά.

Δείξε μου περισσότερα γιατί είμαι περίεργος...

Ο θάνατος του Ιησού.

Κι ενω ο Χριστούλης είχε πάρει τα πάνω του και περιδιάβαινε στους δρόμους κηρύττοντας..., ξαφνικά... συνέβη το μεγάλο κακό!

Η άλλη άποψη για τον θάνατο του Ιησού. Δείξε μου περισσότερα γιατί είμαι περίεργος...

ΠΑΣΧΑ. Μια αρχαία παγανιστική γιορτή.

Με λίγα λόγια το show συνεχίζεται δια μέσου τον αιώνων. Όχι μόνο για την συγκεκριμένη εορτή αλλά γενικά για τις θρησκείες, οι οποίες μεταλλάσσονται συνεχώς, κρατώντας την ανθρωπότητα σ' ένα διαρκή σκοταδισμό.

Δείτε προσεκτικά αυτό το βίντεο και συγχωρέστε με που δεν είχα χρόνο να το μεταφράσω. Ελπίζω να κατανοήσετε το περιεχόμενο.

Θα ακολουθήσουν και άλλα σχετικά εορταστικά αφιερώματα :-) Δείξε μου περισσότερα γιατί είμαι περίεργος...

Χρόνια Πολλά από τον Κύριο Κράουλι.! Χε χε!!

Δεν ξέρω, αλλά... αυτές τις "άγιες", κατά τους χριστιανούς μέρες, με πιάνει το σατανικό μου...!


Εξ ου και η επιλογή του παρόντος βίντεου. Αν και πρόκειται για ερασιτεχνική παραγωγή, νομίζω ότι καταφέρνει με μοναδικό τρόπο να παρουσιάσει οπτικοακουστικά, μια μυστήρια και αμφιλεγόμενη προσωπικότητα. Τον Aleister Crowley. Με υπόκρουση το ομώνυμο τραγούδι του Ozzy Osbourne και προβολή εικόνων από την ταραχώδη ζωή του, καταφέρνει πιστεύω πολύ καλά, να παρουσιάσει ένα οπτικοακουστικό προφίλ του επονομαζόμενου από πολλούς "Θηρίου" (the Beast). Στο τέλος του βίντεο ακούγεται η φωνή του να εκφράζει τον... παραλογισμό του.

ΜΕ ΤΙΣ ΔΙΑβολικές ΕΥΧΕΣ ΜΟΥ! (χε χε!!)

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΧΕΤΙΚΑ...
1 [Αγγλικά]
2 [Ελληνικά]

Επίσης μπορείτε να διαβάσετε τους στίχους στα σχόλια (παρακάτω). Δείξε μου περισσότερα γιατί είμαι περίεργος...